|
Mógł Manet nie uznawać Cezanne'a, Cezanne Gauguina..., ale to było dawno. Pamiętam, że w dyskusji z pewnym zawsze awangardowym profesorem ASP ktoś zrobił taką minę, jakby nie był pewien bezwzględnej wartości kotletów Oldenburga. Na to profesor: jak to, ja go znam, to człowiek bardzo inteligentny, on nie może zrobić rzeczy złej. Sic. Albo akceptuj w czambuł, albo wyrzucony zostaniesz w ciemności zewnętrzne, gdzie profesorowi nawet spojrzeć nie wypada, bo by awangardowość swoją czystą mógł zbrukać. Kiedy indziej w grupie - powiedzmy - postkapistów powiedziałem szczerze, że nie cierpię Ingresa. Zamilkli, po czym odetchnęli z ulgą: sprawa jest jasna, ten człowiek po prostu nie ma wrażliwości. Na koniec jedna bardzo miła pani powiedziała: nie wolno ci nie lubić Ingresa. Dlaczego? spytałem. Spontaniczna odpowiedź brzmiała dosłownie tak: bo musi się lubić wszystkie dobre obrazy...
Ale dość plotek. Czas wrócić do tych dzieł, co stały się sejsmograficznym zapisem trzęsienia ziemi. Zanim jednak to zrobimy, poruszmy jeszcze jedną kwestię sporną. Do inwentarza rzeczy, których na ogół nie lubią artyści, dorzuciłbym niechęć do badaczy, mówiących*o sztuce i jej twórcach w kategoriach socjologii.
|