|
Również i Francja po wojnie rozwinęła na bardzo dużą skalę produkcję jabłek deserowych, ale zrobiła to trochę później niż Włochy, dopiero w latach 1955-1965. Dzięki temu francuskie sady jabłoniowe są bardziej nowoczesne od włoskich. We Włoszech większość sadów - to sady małe, kilkuhektarowe. We Francji repatrianci z Algierii, z Tunisu i z Maroka pozakładali mnóstwo sadów kilkudziesięciohektarowych, zorganizowanych jak wielkokapitalistyczne przedsiębiorstwa. Pobudowali prywatne lub spółdzielcze chłodnie, mieszczące po kilka tysięcy ton owoców.
Francuzi skoncentrowali się w nowych sadach nie na swoich dawnych odmianach, lecz na jednej jedynej odmianie amerykańskiej Golden Delicious. Tuż po wojnie odmiany tej Francuzi pra-: wie nie znali, a dziś Francja jest największym jej producentem na świecie. Zbiera jej ponad milion ton rocznie i skutecznie konkuru-1 je z jabłkami włoskimi na rynkach NRF, Anglii i państw skandynawskich. W samej zresztą Francji wprowadzenie tej odmiany zwiększyło spożycie jabłek z 6,9 kg w 1952 na jednego mieszkańca do 24,4 kg w 1966. W tym samym okresie spożycie takich owoców, jak pomarańcze czy banany, wzrosło we Francji tylko o kilkanaście procent.
|